متن خبر

بر وزنه مسلط شوید نه اینکه وزنه بر شما مسلط شود

  اگر روح انسان سالم نباشد، بدن سالم را آن روح تباه می‌کند، برای اینکه روح سالم باشد و سلامت بدن را حفظ کند  سلامت روح را به جهانیان عرضه کنید.

 ورزش یک وسیله است که شما (ورزشکاران) جامعه بشری را آزاد کنید و اگر از ورزش به نیکی نام می‌برند به خاطر این است که بدن انسان سالم باشد.

 اگر روح انسان سالم نباشد، بدن سالم را آن روح تباه می‌کند، برای اینکه ان شاء الله روح سالم باشد و سلامت بدن را حفظ کند و همان طور که تاکنون بود از این به بعد هم همینطور باشد که سلامت روح را به جهانیان عرضه کنید.

چون همه ما، چه ورزشکار و چه غیر ورزشکار، عمر مشخصی داریم و در پایان عمر به کهنسالی و ویلچر مبتلا می‌شویم، از چند صباحی که برای سرمایه گذاری فرصت است، باید عزیمت کنیم و به جایی می‌رویم که هم جان ماست و هم بدن ما.

مرگ پوسیدن نیست بلکه از پوست به در آمدن است. انسانی که می‏میرد این طور نیست که بپوسد بلکه مرغی است که از قفس طبیعت آزاد می‌شود.

ما زنده‌ایم و بدن و روح داریم و به مسکن و پوشاک و خوراک نیازمندیم و نیازمندی‌های خود را در این دنیا از طریق روابط یا ضوابط برطرف می‌کنیم ولی بعد از مرگ از ضوابط و روابط خبری نیست، یعنی در آن دنیا جایی برای خرید و فروش و مزایده و عقود دیگر و... نیست و چون همه از خاک برخیزیم، به خاک برگردیم.

همه نیازمندی‌ها را باید در این دنیا رفع کنیم و به همراه خودمان ببریم چراکه در آخرت هیچ خبری از روابط و ضوابط نیست.

انسان به همراه خودش برای آخرت یا مار و عقرب و یا روح و ریحان می‌برد. در فرهنگ قرآن کریم، خداوند می‌فرماید انسان مرگ را می‌میراند نه اینکه مرگ، انسان را بمیراند. این از لطیف‌ترین تعبیرات قرآنی است که هر کسی مرگ را می‌چشد نه اینکه مرگ، انسان را بچشد.

ورزشکاران چون یک سر و گردن از دیگران بالاتر هستند باید آبرومندانه و با عفاف و حجاب زندگی کنند و ضمن رعایت ادب در زندگی با پدر و مادر و فرزند و همسر، به نام علی(ع) و اولاد علی(ع) وزنه را بلند کنند و سعی کنند بر وزنه مسلط باشند نه اینکه وزنه بر آنها مسلط باشد.

اگر ورزشکاران به این فکر باشند که چند نفر برای او دست بزنند یا هورا بکشند ورزشکار نیست. ما همیشه برای ورزشکاران دعا می‌کنیم که سالم به رقابت‌های ورزشی بروند و سالم برگردند و بر ورزش و وزنه مسلط باشند. کسی که عاقلانه ورزش کند عاقلانه هم پیروز می‌شود و عاقلانه کشور را اداره می‌کند.

ورزشکارانی که در رقابت‌های مختلف آسیایی و جهانی و المپیک موفق می‌شوند آبروی نظام محسوب می‌شوند.

در صورتی که ورزشکار بر آهن و وزنه مسلط باشد هم سلامت، عزت، شکوه و جلال خودش را تامین می‌کند و هم برای شهر و استان و کشور و نظام و جامعه بشری افتخارآفرین می شود. این انسان هم در محدوده خودش شرف می‌آورد و هم دیگران را به شرف می‌آورد.

کسی که یک ساعت سخنرانی می‌کند تا چند نفر را هدایت کند اما یک ورزشکار یک لحظه که وزنه را به نام علی و اولاد علی(ع) بالا می‌برد می‌تواند جوانان را هدایت کند.

اگر کسی دچار غرور شود و سلامت خودش را در بهترین زمان حیات از بین ببرد به خاطر این است که وقتی خواست ورزش بکند نام خدا و علی و اولاد علی(ع) نبرده است.

پیشکسوتان سعی کنند پدر مهربانی برای کسانی که تازه وارد عرصه ورزش شده‌اند باشند.

�ǁ

  تاریخ انتشار : چهارشنبه 12 آذر 1393
تعداد بازدید : 762

بازگشت